بله، وصیتنامه دستنویس در حقوق ایران میتواند اعتبار قانونی داشته باشد، اما اعتبار آن منوط به رعایت شرایطی است که قانون تعیین کرده است. اگر این شرایط رعایت نشود، ممکن است وصیتنامه از سوی دادگاه معتبر شناخته نشود یا میان وراث درباره اصالت و صحت آن اختلاف ایجاد شود.
بر اساس قانون مدنی، وصیتنامه دستنویس باید به طور کامل به خط خود موصی (وصیتکننده) نوشته شده، دارای تاریخ دقیق شامل روز، ماه و سال باشد و در پایان نیز توسط او امضا شود. نبود هر یک از این شرایط ممکن است موجب بیاعتباری وصیتنامه یا ایجاد تردید در صحت آن شود.
وصیتنامه دستنویس، در صورت رعایت شرایط قانونی، از نظر اعتبار با سایر انواع وصیتنامه قابل استناد است؛ اما در عمل، احتمال بروز اختلاف درباره اصالت خط، امضا یا تاریخ آن بیشتر از وصیتنامه رسمی است. به همین دلیل، در صورت اعتراض وراث یا سایر اشخاص ذینفع، دادگاه ممکن است برای احراز اصالت وصیتنامه، موضوع را به کارشناسی خط و امضا ارجاع دهد.
نکته مهم دیگر این است که حتی اگر وصیتنامه دستنویس کاملاً معتبر باشد، وصیت نسبت به بیش از یکسوم اموال، بدون رضایت وراث قابل اجرا نیست. بنابراین، اگر متوفی بیش از ثلث دارایی خود را وصیت کرده باشد، اجرای بخش مازاد منوط به موافقت ورثه خواهد بود.
از آنجا که تنظیم وصیتنامه باید مطابق مقررات قانونی انجام شود و هرگونه نقص در متن یا رعایت نکردن شرایط شکلی میتواند موجب بروز اختلاف میان وراث شود، توصیه میشود پیش از تنظیم وصیتنامه یا در صورت وجود اختلاف درباره اعتبار آن، از مشاوره یک وکیل متخصص در امور ارث و وصیت استفاده شود تا حقوق تمامی اشخاص بهدرستی حفظ شود.